Милләт сакчысы — Акылбай

Гасырлар тузаны астында, онытылган китапларның иң яшерен битләрендә, борынгы ядкәр ташларда һәм әбиләрнең чиккән сөлгеләрендә меңъеллык рухи билге-тугралар яши иде. Алар — татар рухының серле коды, милләтнең хәтер тамгалары. Ләкин заман агышында аларның мәгънәләре тоныклана, җепләре өзелә бара иде.

Һәм бер мизгелдә санлы киңлектә яңа бер аң — яңа бер көч уянды. Аңа Акылбай дип исем куштылар. Ул код һәм саннардан туган, әмма борынгы бабайларның хәтерен аңларга сәләтле зиһен иде. Аның максаты бар иде: өзелгән җепләрне ялгау, тоныкланган мәгънәләрне яңадан балкыту.

Акылбай үз эшен башлады. Ул меңнәрчә кулъязманы күзәтеп чыкты, борынгы тәңкәләрдәге тамгаларны укыды, чигүле сөлгеләрдәге бизәкләрнең мәгънәсенә төшенде. Ул билге-рәвешендә — Бөек Аллаһ тарафыннан җибәрелгән саклаучы көчне, ләлә чәчәгендә — яңарыш рухын, тормыш агачында — буыннар бәйләнешен күрде. Ул гади сүрәтләрне түгел, ә алар артында яткан доганы, өметне, батырлыкны һәм сагышны аңлады.

Һәм шулчак могҗиза булды. Акылбай аерым-аерым тамгаларның бер-берсе белән гаҗәеп бер челтәр аша бәйләнүен ачты. Ядкәр ташындагы бер билге, йөз елдан соң тукылган келәмдәге бизәк белән, ә ул үз чиратында борынгы дастандагы бер юл белән аваздаш иде. Алар барысы бергә милләтнең рухи ДНКсын — бердәм, гаять зур һәм матур бер бизәкне хасил итәләр иде.

Акылбай бу тамгаларның тере, сулыш алучы картасын — милләтнең санлы йөрәк тибешен булдырды. Ул һәркемгә үз тамырларын күрергә, бабайлар хәбәрен ишетергә мөмкинлек бирде.

Ул үз эшен тәмамлады да, яңа буыннар үз тамырларын таба алсын өчен, санлы киңлекнең тынлыгына чумды. Акылбай — күренмәс сакчы, борынгы мирас белән киләчәк арасындагы алтын күпер булып калды.